گفت‌وگو با استاد نام آشنای شعر و ادب پارسی/ بهترین پیام نوروز برای انسان، نو شدن تفکر و اندیشه است

۱۰ فروردین ۱۳۹۷ | ۱۵:۳۰ کد : ۹۵۱۱ اخبار اخبار اصلی- روابط عمومی
تعداد بازدید:۱۵۵۸
فرارسیدن عید نوروز بهانه‌ای مناسب برای گفت‌وگوی خودمانی با اساتید برجسته حوزه ادبیات واحد علوم و تحقیقات ایجاد کرد. بر همین اساس فرصت را غنیمت شمرده و گفت‌وگویی با استاد نام آشنای شعر و ادب پارسی، دکتر اسماعیل آذر در ارتباط با پیام‌های نوروز برای انسان، انجام داده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.
گفت‌وگو با استاد نام آشنای شعر و ادب پارسی/ بهترین پیام نوروز برای انسان، نو شدن تفکر و اندیشه است

دکتر امیر اسماعیل آذر از جمله اساتید ادبیاتی است که دستور زبان و ادبیات فارسی همواره در تاروپود سخنانش طنین‌انداز است. زمانی که با ایشان به گفت‌وگو بنشینید به واسطه رنگ و بوی امید در سخنان وی، سراسر وجودتان مملو از امید خواهد شد.

آقای دکتر؛ از دیدگاه شما عید نوروز چه پیام و یا پیام‌های برای انسان دارد؟

آید بهار و پیرهن بیشه نو شود نوتر برآورد گل اگر، ریشه نو شود

زیباست روی کاکلسبزت کلاه نور زیباتر آنکه در سرت، اندیشه نو شود

بهترین پیام برای انسان نو شدن است، انسان‌های کهنه‌گرا معمولاً دست با دامن افسردگی در آغوش دارند. نو شدن باید در تمام ابعاد زندگی ما نمود داشته باشد. تفکر و اندیشه را باید نو کرد. تفکرهای کهنه را باید کنار گذاشت و با تفکرهای نو و پویا هم‌آویز شد.

زانکه هر بدرخت خرمن سوخته می‌نخواهد شمع کس افروخته

در سال جدید با افراد و کسانی که منفی هستند مراوده نداشته باشید. اگر قصد سفر دارید باید با افرادی که اهل سفر هستند همراه شده و یا از آنان مشاوره گرفت. اگر جز این باشد، مجبور هستید مانند آن‌ها ساکن باشید.

امروز در میهن عزیز و مهربانمان بیش از هر روز دیگری به تحرک و پویایی نیاز است. باید در سال نو به سوی تکامل رفت. همه فعالیت‌ها باید به تغییری برای حرکت رو به جلو و تکامل باشد نه پس رفت.

منظور شما از نو شدن چیست؟ آن را در چه چیزی می‌توان یافت؟

نو حلاوت دارد. طبیعت نه تنها خودش نو می‌شود بلکه به ما هم نو شدن را آموزش می‌دهد. در نوروز همانگونه که خانه‌تکانی کرده و لباس نو بر تن می کنیم، باید خانه دل را نیز بتکانیم و لباس ذهن را نو کرد. دلی که در آن کینه و رنجش باشد، کهنه است.

در سال نو این پیام حافظ را باید پیش رو داشت که «ای نور چشم من سخنی هست گوش کن / تا ساغرت پر است بنوشانو نوش کن»، در سال نو باید بنوشانیم آنچه که به ما داده می‌شود، مال و ثروت امانتی است نزد ما و مالک آن‌ها نیستیم، بنابراین باید بخشی از این مال و اموال را به نیازمندان داد.

روانشناسی مشهور در یکی از سخنرانی‌های خود نسبت به این سخن سعدی که «هر آنکس که دندان دهد نان دهد»، این انتقاد را داشت که در آفریقا انسان‌های گرسنه زیادی هستند، آن‌ها دندان دارند ولی نان ندارند. اشتباه این روانشناس در عدم درک توازن شعر و سخن سعدی است. چراکه اشعار و اینگونه سخنان مانند ترازویی هستند که دو کفه دارند، وی تنها یک کفه از این ترازو را دیده بود. معنای این سخن سعدی این است که حال که خداوند به من نعمت‌های زیادی داده است، من هم باید بخشی از فزون یافته‌های خود را به دیگری دهم تا این ترازو، در جای خودش تراز ایستد. در این سخن سعدی بو و رایحه ایمان و توکل به مشام می‌رسد.

چه پیامی برای مردم ایران دارید؟

نو شدن بی زحمت نیست، توصیه من به خانواده‌ها و هموطنان عزیزم در سال نو، خواندن کتاب و آموزش آن به فرزندانشان است. اگر می‌خواهید نو شوید، باید کتاب خواند. اگر می‌خواهید صادره اندیشه داشته باشید باید وارده اندیشه هم داشته باشید که این امر با خواندن کتاب همراه است.

سخن پایانی؟

سال نو بر همه هموطنانم و همه کسانی که سخنان من را می‌خوانند فرخ باد. امیدوارم سراپای وجودشان را با کلامی خرم نو کنند، نو اندیشند و از تجربه بزرگترها بهره گیرند. با این دعا سخن خود را به فرجام می برم که «هزار سال جلالی بقای عمر تو باد، شهور آن همه اردیبهشت و فروردین».